Windparken poppen als paddestoelen uit de grond en waaien met alle winden mee. In ons kleine kikkerlandje waait het relatief veel en in het klimaatakkoord van Parijs wordt onder andere de focus verlegd van fossiele brandstoffen naar duurzame bronnen. Niet gek dus dat je steeds meer leest over de energietransitie én dat wij er ook over schrijven.
Het eerste grote klimaatdoel moet in 2030 gehaald worden: een halvering van de broeikasgassen ten opzichte van 1991. Dat betekent dat de windmolenparken voor die tijd operationeel moeten zijn én een groot deel van de broeikasgassen daarmee gereduceerd worden. Hoewel de vraag naar technische mensen op dit moment hoog is, wordt er gevreesd dat dit na 2030 in rap tempo afneemt, omdat de bouw van de windparken dan stagneert. Wij zijn in die materie gedoken: neemt de werkgelegenheid in de wind na 2030 inderdaad echt af?
Voordat een windpark volledig operationeel is, wordt het project opgedeeld in verschillende fasen: van voorbereiding tot onderhoud. De Wind op Zee 2030 routekaart geeft een gedetailleerd overzicht van de windparken die tot die tijd gebouwd gaan worden. Daarbij wordt aangegeven dat jaarlijks 1GW wordt uitgerold tot 2030 en daarna 2,2 GW per jaar.
Op dit moment zit de constructiefase van de windparken er bijna op. Dat betekent dat er minder werk zal zijn bij turbinefabrikanten: de windmolens zijn tenslotte al gefabriceerd. Het gaat hier om 2000 banen, waarvan het grootste deel in het buitenland ligt. Nederland heeft namelijk geen turbinefabrieken waardoor de impact op onze werkgelegenheid laag blijft.
Wel zijn Nederlandse bedrijven marktleider in de bouw van de offshore windparken. Werkzaamheden hiervoor zijn onder andere het installeren van de windturbines en aanleggen van kabels. Tot 2030 zal hier dus sowieso nog een groei in te zien zijn en de verwachting is dat dit daarna ook nog een tijd stabiel blijft.
De grootste winst voor de Nederlandse windsector zit ‘m in de onderhoudsfase. Dit wordt namelijk voornamelijk vanuit Nederland aangestuurd, omdat vijf grote windparken zich in de Noordzee bevinden. Regelmatig onderhoud is nodig om de windmolens draaiende te houden. Een windmolen kan zo’n 30 jaar mee, dus dat betekent dat er na 2030 nog voor zo’n 30 jaar aan werkgelegenheid ligt voor onderhoud aan windmolens. In 2030 is de verwachting dat 420 FTE bezig zijn met het onderhoud van deze windmolens, wat kan doorgroeien tot 2400-4500 FTE in 2050. (Bron: NWEA) Ook kan dit nog voor indirecte werkgelegenheid zorgen voor toeleveranciers voor windmolens en bedrijven die zich richten op innovatieve methoden zoals onderhoud door middel van drones.
We hoeven dus voorlopig niet bang te zijn dat er geen werk meer te vinden is in de windsector. De banen verplaatsen van constructie naar onderhoud, ten gunste van de Nederlandse industrie. Er is een tekort aan technische professionals en wij bemiddelen in deze arbeidsmarkt tussen professional en werkgever waarbij we altijd gaan voor een langetermijnrelatie. Benieuwd wat Tasman Professionals voor jou kan betekenen bij de volgende stap van je technische carrière?
